چه کسی باور می کرد روزگاری بیایید که روزنامه سازندگی، ارگان رسمی مهم ترین جریان تکنوکرات ها در ایران، اخلاف مرحوم هاشمی رفسنجانی صاحب خطبه مانور تجمل در دهه شصت و بزرگ ترین منتقد و مخالف همین نوع رفتارها به اسم پوپولیسم، تیتر و عکس یکش بنایی کردن رئیس جمهور بشود.

از زمان عکس های محمود احمدی نژاد با لباس پاکبانی تا عکس های حضور مقامات مختلف در مناطق آسیب دیده از سیل و زلزله و سفرهای استانی شهید رئیسی، این جریان چه ها ننوشتند و نگفتند و نکردند و حالا ناگهان گربه عابد شده است!

چطور ممکن است جریانی که از ۳۰ سال پیش با تمام توان همین رفتارها را که رقبای سیاسی اش انجام می دادند به نام ریاکاری و نمایشی بودن و عوام فریبی با تمام توان نقد و حتی تخریب می کرد و مزیت خود را عدم اعتقاد به این روش و الگو می دانست ناگهان به چنین رفتار هایی افتخار می کند بدون این که بخواهد موضع گذشته خود را اصلاح یا به اشتباه بودن آن اعتراف کند.
نه تنها اعتراف و اصلاح نمی کند که نظریه پردازی هم می کند: عبور از پوپولیسم و ترویج عملگرایی

عجب !!
پس از نظر سازندگی آن رفتارها پوپولیسم بود و این رفتار عملگرایی!!
چگونه تشخیص داده اند؟ پوپولیسم سنج شان چیست؟

مساله رفتار آقای پزشکیان نیست چرا که از نظر ما رفتار آقای پزشکیان در حضور در میان مردم و بنایی کردن رفتار درستی بود که هم نشانه توجه به مردم، ساده زیستی، انگیزه بخشی و امید آفرینی است همان طور که این رویه و روش از ابتدای انقلاب در میان برخی چهره های سیاسی وجود داشته و هر کسی از هر جناحی به آن عمل کرده باشد چه احمدی نژاد باشد چه شهید رئیسی چه پزشکیان قابل تحسین است. اسم این کارها هیچ جای دنیا پوپولیسم نیست. تمام مقامات سیاسی در لیبرال دموکراسی ها از این کارها و از این تصاویر دارند. از اوباما تا ترامپ. از تاچر تا بلر. بخشی از ارتباطات سیاسی مدرن است.

مساله این حجم از تناقض و دوگانگی در معیارها و استانداردهای دوگانه سازندگی است که آدمی حیرت زده و انگشت به دهان می ماند که چگونه این حد از تناقض و تضاد ممکن است.
به اصطلاح این روزها رایج شده در فضای مجازی این میزان تناقض گویی فاش و آشکار برای افراد غیر سیاسی هم قفل است چه برسد به ارگان مدعی تریبون روشنفکری، آگاهی بخشی، علم گرایی و دانایی محوری!!

معروف است که در سیاست دوست و دشمن دایمی وجود ندارد گویا از این به بعد باید گفت حق و باطل دائمی نیز وجود ندارد. انسجام درونی گفتار و تناقض نگویی هم وجود ندارد
هدف قدرت است که هر وسیله ای را گویا توجیه می کند. روح ماکیاولی از این همه درس آموزی شاگردان تکنوکرات انقلاب اسلامی شاد، چه کسی فکرش را می کرد!

کارکرد پرنسیب( اصول) در سیاست، حفظ مرزهای گفتمانی و جهت دهی به حوزه عمومی بر اساس آموزه های بنیادی جریان های سیاسی است حتی اگر بختی در انتخابات نداشته باشد و شانسی برای پیروزی اما قابل احترام است و اثر گذار.
آفت بزرگ میدان سیاست ما رسیدن به قدرت و حفظ آن به هر قیمتی است حال آن که شکست خوردن اما قابل احترام و موثر بودن بسیار بهتر از پیروزی به بهای بی پرنسیب شدن است. قدرت امروز با چنین روش هایی بی اعتباری و شکست آینده است.