سحرگاه، در میان هیاهوی جنگ در آسمان تهران، ناگاه از گلدسته‌ها صدای اذان برخاست: الله اکبر…ملائکه بالهای خود را به وسعت تهران باز کردند و برای تهران به درگاه الهی سجده شکر کردند.در شهری که در سحرگاه ۲۴ خرداد مرتفع‌ترین نقطه جهان بود. نقطه‌ای در نزدیکی عرش الهی. شهری که همه‌ی آزادگان جهان به آن چشم دوختند و قلبهای‌شان را به آنجا روانه کردند. تهران در این ساعات و روزها پیشانی حق و آزادگی و پایتخت “انسان” است. هر انسانی در هرجای جهان خود را شهروند این بلد طیب می‌داند. تهران در این روزها و ساعتها برای حفط باقیمانده شرف انسان، ایستاده و می‌جنگد.
چه آنها که شورمندانه در بام خانه تکبیر گفتند، چه آنها که تسبیح به‌دست گرفتند و برای شهر و مردمانش ذکر گفتند، چه آنها که فرزندان‌شان را در آغوش گرفتند و دعا کردند، چه آنها که سرخوشانه پایکوبی کردند و هورا کشیدند و… همه بخشی از تاریخ عزت و شرافت و انسانیت حقیقی را در برابر توحّش ماشین خونریز صهیونیسم رقم زدند.
تهران حالا شهر انسان است؛ تغییر بزرگ تاریخ به طاقت و رشادت تهران در این ساعات و روزها و شبها وابسته است. همانطور که خاطره رشادت خوزستان و ایلام و کرمانشاه و آذربایجان و… باقی است.
شیاطینی که از دیوارهای این شهر مرتفع خود را بالا می‌‌کشند و به شیشه‌های رنگی پنجره‌های آرامش مردمانش سنگ می‌زنند، می‌دانند که تهران، جغرافیای آخرالزمانی تاریخ است. می‌دانند تهران، مکه و مدینه و نجف و کربلاست؛ تهران حرم است و تحت قبّه‌ی حسین و در دامنه‌ی ردای مهدی، فرزند موعود آدم. و این جنگ، جنگ نهایی آدم و شیطان است.
آیت‌الکرسی بخوانید و اسپند بسوزانید و به قامت رعنای تهران بوسه زنید. تهران، برای تحقق وعده‌های الهی باقی می‌ماند؛ تهران نامیراست.