کوفتن سرخوشانه بر طبل فتح البته عاقلانه نیست، خاصه اگر به معنی کوتاه کردن سقف امید راهبردی ما و نیز نادیده گرفتن موقعیت جنگی ما باشد. موقعیتی که همچنان پس از آتش‌بس تداوم دارد و بار مسئولیتی سترگ بر دوش ما می‌نهد. اما “روایت شکست” نیز، اکنون نه عقلانی است نه انقلابی.
عقلانی نیست چون امکانات واقعی میدان را نادیده گرفته و دست‌آوردهای عینی ایران و ناکامی‌های آشکار دشمن را نمی‌بیند.انقلابی نیست چون همسو با روایت خصم، تصویر ایران مستقل و مقتدری که بر جهان چهره گشود را می‌پوشاند و لذا بزرگترین ره‌آورد این دفاع مقدس را نه تنها نادیده می‌انگارد که مخدوش می‌کند.این ره‌آورد عظیم “اتحاد ملی حول ایرانِ قوی” است.در این ۱۲ روز در متن زیست‌جهان ایرانی، رستاخیزی رخ داد که ارزش آن بس بیش از فتوحات نظامی است. چیزی که همه موازنه‌ها را برهم زد: بسته شدن پرونده براندازی و تقویت پشتوانه مردمی نظام و پیوند وثیق مردم و حاکمیت.در این روزها ایران با خود تعیین تکلیف کرد. دوست و دشمن را شناخت و اساسا با تمام وجود “دشمن” را فهمید. فهمید که باید متحد و قوی بود. حول یک چیز: ایران! اما نه ایرانِ فانتزی، ایران کارت‌پستالی، ایران موزه‌ای، ایران نوستالژیک. بلکه “ایرانِ مستقلِ مقتدر”.این اتحاد حول استقلال و اقتدار ایران، با درکی از “موقعیت ما” در نظم جهانی همراه است که در آن ایران، دشمنانی سرسخت دارد که باید برای هم‌آوردی با آنان مهیا شد. آنها “واقعا” دشمن ما هستند و تقابل با این دشمنان، کانون جهت‌بخش اراده عمومی در ایران است.اینک سیاست واقعی و اراده ملی و نه فقط ایدئولوژی حاکم، این موقعیت را بازشناسی می‌کند.در این لحظه تاریخی، گفتار سیاسی جمهوری اسلامی نشان داد که واقعی‌ترین طرح و موجه‌ترین برنامه برای ایران است. یگانگی آرمان انقلابی و منافع ملی امروز بیش از هر زمان موضوع توافق ملی است و این همان فتح بزرگ است.اکنون پاسداشت این دست‌آورد و صیانت از این انسجام ملی وظیفه بزرگ حاکمیت، نخبگان و آحاد ملت است.نادیده گرفتن میدان گشوده نزاع در پس سرخوشی پیروزی و روایت شکست از سر آرمانخواهی غیرعقلانی، هر دو مخل این دست‌آورد بزرگ‌اند.