🖋 فرشاد مهدی‌پور

مرحوم استاد محمدعلی بهمنی (که حدود ۲ سال پیش از دستش دادیم)، در ساعات اولیه رحلت حضرت روح‌الله سروده مشهوری دارد که‌بندی از آن این بیت است: ما به جسم شهدا گریه نکردیم، مگر/ می‌توانیم به جان شهدا گریه کنیم
و حالا ما در برابر رهبر شهیدمان چه باید بگوییم؟ رهبری که هنوز با او وداع نکرده و تنِ زیر موشک‌باران دشمن به خون آغشته‌اش را به خاک نسپرده‌ایم؛ و نمی‌دانیم جنگ چه روزی با ظفر کامل، ان‌شاالله به پایان خواهد رسید تا برای او یک دلِ سیر گریه کنیم؟
ما بر او و بدن مجروح و زخم‌دارش می‌خواهیم گریه کنیم یا بر خود؟ و اصلاً وقتی به تعبیر بهمنی هنوز به جسم شهیدمان نگریسته‌ایم، چرا باید به روح او بگرییم؟
روح رهبر شهید، میراث تابناک و بی‌نظیری است از حکمرانی درخشان او که چهار جلوه بی‌همتا و توامان داشت:
• مرجع تقلید، عالم دینی و فقیه دوراندیش؛
• استراتژیستِ برجسته حوزه نظامی و استعمارستیزی با فهمی جامع از نظامات بین‌الملل؛
• استاد تمام تاریخ و ادب و فرهنگ ایران و اسلام و جهان؛
• و چهارم مدیرِ مدبرِ سیاست‌گذار، با تجربه حدود نیم‌قرن اداره کشوری مانند ایران؛
و حتماً حق این است که در فقدان چنین گوهری اندوهناک باشیم اما نه بر جسم او، بلکه بر روح پرفتوح او؛ داشته و دارایی‌هایی فراتر از خاطرات موجود از شخص و مشرب و اخلاق او، بلکه تجربه حاکمیتی‌ای که با صد‌ها هزار سند و گزاره و سیاست برای ما و آیندگان باقی مانده است. این سیاست‌ها در میدان عمل دو صورت یافته‌اند:
۱. برخی به تمامی یا به شکلی مناسب محقق شده‌اند که جلواتش را در حوزه نظامی، مناسک مذهبی، توان دانشی-دانشگاهی، حدوث جبهه مقاومت و بسیاری از امور دیگر می‌توان دید؛
۲. و مواردی که در چرخنده‌های مقاومت‌های دشمنانه یا سیاسی(ندانم)کاری‌های دیوانی، گیر کرده و به میزانی حداقلی تحقق یافته‌اند و هنوز باید برای تحقق و تکامل آن‌ها کوشید، نظیر افق‌گشایی‌های دوراندیشانه‌ای درباب تمدن نوین اسلامی، به فارسی سخن گفتن طالبان علم در جهان، گسترش اخلاق عمومی و عدالت اجتماعی و…
ما اگر مجالی داریم در میانه جنگی که هنوز به صلح و ثبات نیانجامیده و می‌خواهیم سیاه‌پوش شهید ایران باشیم، باید برای از دست رفتن چنین موهبتی اندوه‌ناک باشیم و البته بنا به رهنمود همان رهبر شهید: «ما گرچه در عزا هستیم اما عزای ما به معنی ماتم گرفتن و افسرده شدن و یک گوشه نشستن نیست. عزای ما جنسش از جنس عزای سیدالشهدا علیه‌السلام است. زنده و زنده کننده است.
عزاداریم اما این عزا ما را به حرکت و پیشرفت و شوق بیشتر به کار وادار می‌کند. من می‌خواهم این پیام را در دل و جان خودمان به معنای واقعی کلمه نفوذ بدهیم. احساس کنیم عزاداری ما هم باید ما را به پیش ببرد»، باید به پیش برویم.
از رهبر شهید چند هزار پیام و سخنرانی منتشر شده وجود دارد که در برابر آن چیزهایی که در اختیار عموم قرار نگرفته نظیر دروس خارج، دیدارهای خارجی، جلسات کارشناسی و… احتمالا کمتر از نیمی آن‌هاست؛ چنین میراث متنوعی از داده و اطلاعات و تحلیل که نمایشی خردمندانه از یک سیاستمدار ایرانی است، در تاریخ معاصر حتما مشابهی ندارد.
ادبیات و مفاهیمی که از دو ویژگی برخودارند: اولا بسیاری از آنها تازه‌اند و ابداعی و ثانیا یکپارچگی نظری آنها تقریبا حفظ شده و یک خط سیر مشخص و نظم مفهومی روشنِ حیرت‌آوری را تداعی می‌کند.
پس باید برخاست…