جماعتی که گمان می‌کنند رستگاری در عزلت جستن و گریز از مسئولیت است به کنار. اما گروهی هستند که نه تنها عافیت‌طلب و بی‌اعتنا به خدمت و اصلاح‌گری هستند که کارشان طعن و شماتت اهل خدمت و چوب لای‌چرخ هر اقدام و عملی گذاشتن است. حتماً این جماعت مقدسِ بی‌عملِ چشم‌تنگِ دهان‌گشاد را می‌شناسید. نماز و ذکر و زیارتشان برقرار است ولی از هر نوع عمل مثبت و پیشرفتی در کشور ناراحت و از هر گرفتاری و شکستی خوشحال‌اند‌. چون در هیچ رشدی نقشی ندارند و در عوض در هر شکستی بهانه‌ای برای سرکوفت جدید پیدا می‌کنند.
امام راحل(ره) به آنها می‌گفت “مقدس‌نماهای بی‌شعور”. همان‌ها که: “دیروز مشروب فروشی و فساد و فحشا و فسق و حکومت ظالمان برای ظهور امام زمان – ارواحنا فداه – را مفید و راهگشا می‌دانستند، امروز از اینکه در گوشه‌ای خلاف شرعی که هرگز خواست مسئولین نیست رخ می‌دهد، فریاد «وا اسلاما» سر می‌دهند!” (صحیفه امام خمینی؛ جلد 21، صفحه 281)

ارزش شخصیت‌هایی مانند #شهید_رازینی و #شهید_مقیسه در قیاس با این جماعت معلوم میشود. کسانی که از راحت خود گذشتند و تمام عمر خود را وقف اجرای عدالت و امنیت کردند. مانند زرهی بر تن جامعه در مقابل تیغ و تیر منافقین و اشرار و مفسدان.

پيامبر صلي الله عليه و آله فرمود:
عَدْلُ ساعَةٍ، خَيْرٌ مِنْ عِبادَةِ سَبْعينَ سَنَةً، قِيامِ لَيْلِها وَ صِيامِ نَهارِها؛
ساعتى عدالت، بهتر از هفتاد سال عبادتی است كه شبهايش به نماز و روزهايش به روزه بگذرد.