عوام‌گرایی با عوام‌زدگی فرق دارد. عوام‌گرایی(پوپولیسم) مرامی است که با شعار رجحان توده مردم بر اشراف و خواص و مراقبت از حقوق آنها در برابر مافیای سیاسی و اقتصادی، شکل گرفت. اما عوام‌زدگی مکتب و مرام نیست؛ ماقبل مرام و مکتب است. حالتی بدوی ناشی از آموزش ناقص و نا‌آشنایی با پیچیدگی‌های امر سیاسی است. آقای پزشکیان پوپولیست نیست و چه بسا اصلا نداند پوپولیسم به چه معناست. او عوام‌گرا نیست، اما عوام است. عوام بودن به خودی‌خود بد و قابل نکوهش نیست اما برای مردان سیاست چه؟!
در قانون اساسی شرط ریاست جمهوری را در دو تعبیر «رجل سیاسی» خلاصه کرده‌اند. عوام بودن هم خارج از رجولیت و هم خارج از سیاست است. عوام بودن چه بسا با مردم‌داری و محروم‌نوازی اشتباه گرفته شود. این اشتباه و به اشتباه انداختن مردم در این باره در دستور کار رسانه‌هایی چون سازندگی قرار دارد. با این وصف مشی عوامانه و مردمی یک رئیس جمهور تا آنجا که صادقانه باشد، نکوهیده نیست؛ به‌شرط آنکه ناشی از عوام‌زدگی نباشد.
جناب پزشکیان هرچند طبق تعریف مرسوم، پوپولیست به‌حساب نمی‌آید، اما گاهی عناصری از پوپولیسم در رفتارش هویدا می‌شود؛ به طور مثال «اهریمن»سازی از رقبای سیاسی، که به طور ویژه تحت عنوان «حزب‌اللهی‌ها» از طرف او و اطرافیانش مورد حمله قرار میگیرند. اظهارات اخیر محمدجواد ظریف در اجلاس داووس علیه رقبای سیاسی دولت نیز، نمونه آشکاری از اهریمن‌سازی پوپولیستی از رقبا بود.