1- اسرائیل تاج سر غرب است. ضربان قلب غرب است. انسان غربی صدها سال راه رفته تا بدین مرحله برسد، به اسرائیل. از فرانسیس بیکن و دکارت راه رفته، تا کانت و هگل. در کوره راه تاریخ زمین خورده و بلند شده تا به تل‌آویو برسد. از میان رنج تیغ‌ها و نیزه‌ها و گیوتین‌ها. تل‌آویو همان اتوپیای تامس مور است. همان شهر خدایگان. همان المپ؛ همان قله قاف که از آب بیرون ماند. همان آشیانه جنیان که بدان پناه بردند تا از دسترس عذاب الله در امان بمانند. تل‌آویو را هابز و هیوم و ماکیاولی در خواب می‌دیدند و داوینچی و میکل‌انجلو شبَه آن را مخفیانه در پستوی فلورانس پنهان می‌کردند تا زمانش برسد… حالا رسیده…

2-اسم تل‌آویو که می‌آید جنازه مارتین‌لوتر از هیجان در قبر می‌جنبد. نیایش‌نامه‌های پنهان در صندوقچه‌های پاپ در واتیکان را موریانه خورده و به جز نام یهوه، چیزی باقی نگذاشته. سزار سر از رختخوابش بلند کرده و ادعای پدری دارد برای بی‌بی. تل‌آویو آبستن همه‌ی نطفه‌های از حرام چکیده در تاریخ است. روم از مسیح هر روز انتقام جدیدی می‌گیرد تا اورشلیم را به غلط کردن بیندازد. اورشلیم نباید زادگاه مسیح باشد. حالا آنقدر حرام‌زاده را به‌دنیا می‌آورد تا هر رحم پاکی در سراسر تاریخ را فراموش کند. اسرائیل مادر آخرالزمانی غرب است…
3-بنی‌صهیون از نردبام هامان بالا رفته… تا آخرین پله. تلسکوپ هابل را روی چشم گذاشته تا خدای موسی را بیابد. هابل در آسمان تل‌آویو روی گنبد آهنین رو به الله خیره مانده. نردبام هامان به بلندی تاریخ غرب است. روی دوش نیوتون و کپلر. اما هنوز زمین مرکز است و خورشيد بر گرد آن می‌گردد؛ بر گرد تل‌آویو…

4-تلسکوپ هابل و نردبام هامان برادرند از یک مادر، بی‌پدر. حرام‌زاده‌اند؛ مثل آنها که از نردبام بالا رفته‌اند. بنی‌صهیون تاب تحمل هیچ کودک حلال‌زاده‌ای را ندارد. می‌کُشد تا زنده بماند. اتوپیا شهروند حلال‌زاده ندارد. شیطان تضمین داده که هر سرزمین تماماً حرام‌زاده‌ای را از شر خدا و لشکریانش حفظ کند. شیطان قسم خورده، امضا کرده؛ سند امضایش در ظرفی بلورین در گنجینه سازمان ملل نگهداری می‌شود. شیطان هیجان‌زده آخرین سطر‌های تاریخ را در دفترچه یادداشتش می‌نویسد. از کینه‌ی آدم سرشار؛ به شکستن زانوان او امیدوار. او آمده برای بریدن روبان سامانه تاد. آخرین دستاورد علمی بشر از ابتدا تا کنون: تاد، تخم و ترکه‌ی اوست. با جهش ژنتیکی در آزمایش‌گاه‌های تماماً محافظت شده‌ی نیویورک به دنیا آمده؛ برای مقابله شهاب ثاقب. چشم چارلز داروین روشن؛ چشم آگوست کُنت. چشم معاویه و حجاج‌بن یوسف…

5-چشم داروین و معاویه و حجاج روشن. زمین پر از “قردة خاسئين” شده؛ پر از میمون که از نردبام هامان بالا می‌روند. همانان که از منبر آخرین رسول‌خدا بالا رفتند؛ میمون‌های بِرند هامان؛ قدبلند، چشم و مو رنگی. تیره‌ای از آنها حالا به بالا رفتن از منبر ولایت چشم دوخته‌اند؛ چشم‌تنگ در انتظار شراره‌هایی که در انتهای فلسطین فرود آید و آخرین تنگه را برای آنها بگشاید. چشم داروین و معاویه و حجاج کور… نردبام هامان کوتاهتر از آن است که آسمان را لمس کند. هابل کور است. شراره‌های شریر شیطان از لمس فرزند آدم ناتوانند. اینجا آخرین پناهگاه حلال‌زادگان زمین، آخرین میعادگاه حلال‌زادگان زمان است…

6-الله اسرع مکراً… مکر او چنین است که مکر پیچیده‌ی شیاطین به بخشی از طرح او بدل می‌شود. میمون‌های بِرند هامان به گمان خود پیچیده‌ترین مکر خود را بکار بسته‌اند… همه چیز را، همه‌ی تاریخ خود را، همه‌ی هوش جهش یافته‌شان را، همه‌ی حیثیت انباشته از پول و شهوت‌شان را در جغرافیایی آخرالزمانی در پوشش دیوارها و آتش‌بارها و شیاطین آتشین تاد و فلاخن و پیکان گرد آورده‌اند… در یک نقطه… جایی در تیررس حلال‌زادگان!شگفتا! چه مکری دارد خدا! اگر اینهمه میراث تاریخی شیطان در نقطه‌ای دورتر یا پراکنده در جای جای عالم بود، نابودی آن به دست لشکر حلال‌زادگان چه دشوار یا ناممکن بود. شگفتا از مکر آخرالزمانی خداوند! حلال‌زادگان، فرزندان آخرالزمانی آدم، قرن‌ها در همین نقطه چشم انتظار بودند و پرسش‌مند از تاخیر در فراهم شدن صحنه نبرد!قل الله اسرع مکراً