سید جواد طاهایی

آقای خامنه‌ای شخص نبود، رهبر هم نبود، حتی رهبر بزرگی هم نبود. او «سخن» بود؛ سخنی برای بشریت بود که الهام‌گری می‌کرد: اینک ای جهانیان! برخیزید برای عدالت، برای خدا، برای بندگان خدا، تا بورژوازی پلید که خود را همچون همۀ جهان می‌نمایاند، آن‌ها را با خاک برابر نکند.
سخنی که بتواند جهان را فرابگیرد (سخن مقاومت) حتماً سخنی خالصاً انسانی است. خامنه‌ای سخن خدا بود: کلمةالله؛ و کلمةالله هی‌العلیا. پس خامنه‌ای از نظام جمهوری اسلامی والاتر بود؛ همچنان‌که راننده از خودرو. به خدای بزرگ قسم، خامنه‌ای حتی از ایرانِ بزرگ هم بزرگ‌تر بود؛ همچنان‌که ثمره و میوه از بذر متکامل‌تر است. او نهایت ممکنِ ایران بود. به برکت او ایران از جغرافیا و فیزیک و حجم بالاتر رفت و به روح پیش‌برندهُ سیاست جهان بدل شد. پس جا دارد که بپرسیم خامنه‌ای بیش از هر چیز چه بود؟
برجسته‌ترین صفت آقای خامنه‌ای چه بود؟ او بالاتر از هر ویژگی دیگرش که هر کدام را هم به طور برجسته‌ای داشت، یک «بسیجی» بود؛ کسی که به خاطر خدا تن به خطر می‌دهد و از نتایج این کار قهرمانانه‌اش نمی‌هراسد و برای خدا سنگین‌ترین سرمایه‌اش را – جانش را، آبرویش را، خان‌ومانش را – وسط می‌گذارد.
در معنوی‌ترین و عالی‌ترین حالاتی که پیدا کردم (و البته هربار هم زود زایل شد) خدا را یک بسیجی دیدم: ساده و بی‌شیله‌پیله، نزدیک و دم‌دست، مهربان، خیلی قوی که قدرتش اعمال نمی‌شود، خیلی مظلوم که حقش ادا نمی‌شود. قدرتمندی که گویی دست‌ بزن ندارد. برعکس می‌توان به‌راحتی آزارش داد! خدا بسیجیّتش را سپس به دوستانش می‌دهد. همه‌شان بسیجی می‌شوند. همه‌شان به پروژه‌ای ناتمام بدل می‌شوند و آنگاه شهید. امام زمان ما هم بسیجی است. او جز تکمیل داستان نیمه‌کارهُ بسیجی شهید (شجره‌ بقول امام طیبه‌ای از خدا و رسولانش و پیامبر‌ و امامان بگیر تا شهدای الآن) نیست. نتیجتاً بسیجی سائق یا اصل پیش‌برنده تاریخ انبیا است.