ابوالفضل_اقبالی

*میدان‌داری مردم از «سوگِ مجاهدانه» تا «بیعتِ حماسی»*

این سطور را هنگام بازگشت از تجمع میدان انقلاب در لابلای بغض و اشک می‌نویسم. حسی شبیه عذاب وجدان یا بدهکاری نسبت به عظمت مردم ایران که زبان و قلمم یارای توصیف و سخن گفتن درباره آنها را ندارد، آزارم می‌دهد. کاش یک جنبش معرفتی در اهالی علوم انسانی برای توضیح عملکرد همین ده روزه‌ی مردم از سوگ شهادت رهبر عزیز تا بیعت با رهبر عزیز جدیدمان شکل می‌گرفت و اندیشمندان کشور به قدر وسع و توان خود درباره این مردم نستوه و همیشه میدان‌دار سخن می‌گفتند. بگذریم..
بگذارید یک مروری بر حوادث این ده روز گذشته بکنیم. صبح روز شنبه 9 اسفندماه تجاوز مجدد آمریکایی-صهیونی به کشور منجر به شهادت رهبر عزیزمان و تعدادی از فرماندهان نظامی بزرگ کشور گردید و آخر شب با انتشار اخبار تایید نشده، صداهایی از خوشحالی فریب‌خوردگان و سحرشده‌گان ایران اینترنشنال در کوچه‌ها و خیابان‌ها شنیده شد و اضطراب و نگرانی خواب از چشم مردم ربود تا اینکه سحرگاه یکشنبه خبر شهادت رهبر امت به طور رسمی از رسانه ملی اعلام شد.
به گمانم «بُهت» بهترین مفهومی‌ست که می‌تواند وضعیت مردم ایران را در لحظه شنیدن این خبر از رسانه ملی توصیف کند. اما این وضعیت در کمتر از ساعت به یک تجربه جمعی تبدیل شد و همان لحظات ابتدایی صبح در خیابان‌های شهر به نحو گسترده‌ای ظهور کرد که من این تجربه جمعی را «سوگِ مجاهدانه» می‌نامم. غمی بزرگ که با درکی عمیق نسبت به شرایط بحرانی کشور عجین شد و برای محافظت از «خیابان» به عنوان مهمترین میدان جنگ سرنوشت‌ساز با دشمن ظاهر شد و تا همین لحظه نیز پرشورتر از روز قبل ادامه دارد.
گویی تک‌تک این مردم ساعت‌ها کلاس درس «میدان‌داری» و «بصیرت سیاسی» گذرانده و نسبت به اقتضائات سیاسی و نظامی امروز کشور کاملا آگاه و یکدل شده بودند. وقتی به متن گفتگوهای آنها در گروه‌ها و شبکه‌های اجتماعی مراجعه می‌کردی یک سخن مشترک میان آنها ردوبدل می‌شد و آن هم حواله دادن اشک و ماتم به آینده و قُرق خیابان در حال حاضر بود. اینگونه بود که سوگ مردم ایران در شهادت رهبر عزیزشان به حماسه تبدیل شد و مهمترین قطعه پازل جنگی دشمن را خنثی کرد.
تسخیر خیابان توسط مردم میهن‌پرست و متدین جامعه باعث شد که توان نیروهای امنیتی و نظامی ما معطوف به خنثی‌سازی سایر ابعاد نقشه دشمن در این جنگ حساس گردد و فرآیند کشف و خنثی‌سازی تحرکات گروهک‌های تروریستی و تجزیه‌طلب و مزدوران موساد در داخل و اطراف مرزهای کشور سرعت گیرد. این میدان‌داری اما به همین‌جا ختم نشد و دامنه آن به یکی از مهمترین و سرنوشت‌سازترین اتفاقات سیاسی جامعه ایران نیز سرایت نموده و اثر محسوس گذاشت.
جمهوری اسلامی در بزنگاه مهم انتخاب رهبر آینده قرار داشت و بحران جانشینی که از سال‌ها قبل در فضای سیاسی ایران رخ نموده بود در این روزهای جنگی می‌رفت که کشور را با یک دشواره جدی و غامض مواجه کند. در لحظه‌ای که سازوکارهای قانونی کشور به دلایل مختلف امنیتی و سیاسی در گیرودار تردید و ابهام نسبت به نحوه و زمان تعیین رهبر جدید قرار داشت، مردم ایران مطالبه عمومی تسریع در این فرآیند را شروع کردند. این مطالبه نیز کاملا برخواسته از فهم دقیق آنها از شرایط سیاسی و امنیتی کشور و با هدف تثبیت اقتدار ملی بود.
درز اخبار و شنیده‌های غیررسمی از نتیجه جلسات مجلس خبرگان و انتخاب قاطع آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای به رهبری جمهوری اسلامی از یک سو یک حس آرامش قلبی مشترک و از سوی دیگر تشدید حمایت و مطالبه قاطع مردم از مجلس خبرگان برای اعلام نظر را به همراه داشت. لذا همانطور که فرماندهان میدان رزم و جهاد به پشتوانه حمایت مردم سنگ تمام گذاشته بودند، خبرگان ملت نیز به پشتوانه این حمایت و مطالبه، بر تمام شک و تردیدها غلبه کرده و انتخاب خود را قاطعانه اعلام کردند.
اعلام رسمی نتیجه انتخاب خبرگان ملت در شب قدر نوزدهم رمضان شور و حماسه‌ای را در خیابان رقم زد و بهجت و سروری را به بدنه عمومی جامعه و نیروهای نظامی کشور تزریق نمود و موج بیعت‌ها و تهنیت‌ها در همان لحظات نخست اعلام رهبری آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای به سمت ایشان روانه شد و هرآنچه امکان و احتمال ایجاد بحران در امر جانشینی برای تهدید کشور وجود داشت را در نطفه خفه کرد. این بیعت تاریخی و حماسی بیش از هرچیز مدیون میدان‌داری مردم مومن و اراده‌مند کشور ایران بود. الحمدلله.