سیدمحمد بهشتی، مرتضی مطهری، محمدعلی رجایی، محمدجواد باهنر، محمد قرنی، مهدی عراقی، محمد مفتح، سیدمحمود قاضی طباطبایی، محمد مدنی، سید عبدالکریم هاشمی‌نژاد، سیدعبدالحسین دستغیب، علی قدوسی، سیدحسن آیت، عطاءالله اشرفی اصفهانی، محمد صدوقی به علاوه هفتاد نفر از جمله چهار وزیر و چند معاون وزیر و حدود سی نماینده مجلس که به همراه شهید بهشتی در بمب‌گذاری‌ دفتر حزب جمهوری به شهادت رسیدند؛ از جمله شهدای ترور در چند سال ابتدایی انقلاب تا سالهای اول دهه شصت بودند. در عرض دو تا سه سال این تعداد فقط از شخصیتهای اصلی و موثر‌ انقلاب اسلامی به شهادت رسیدند.

شهدایی که در جریان جنگ و در دهه اول انقلاب به شهادت رسیدند هم نام‌های پرآوازه‌ای بودند. افرادی مانند مصطفی چمران، جواد فکوری، محمد جهان آرا، حسن آبشناسان، عباس بابایی، محمد بروجردی، ابراهیم همت، حسین خرازی، مهدی باکری، حسن باقری و …

برخی افراد شاخص هم در سه دهه هفتاد و هشتاد و نود به شهادت رسیدند. افرادی مانند صیاد شیرازی، منصور ستاری، اسدلله لاجوردی، احمد کاظمی، محسن فخری زاده و…

حالا به این لیست باید در دهه اول قرن جدید هجری شمسی، لیست دیگری اضافه کنیم که شهدای پس از چهل سالگی انقلاب هستند. افرادی مانند سید علی حسینی خامنه‌ای، قاسم سلیمانی، سید ابراهیم رییسی، محمد باقری، علی لاریجانی، محمد پاکپور، حسین سلامی، امیرعلی حاجی زاده، علی شمخانی، غلامعلی رشید، علی شادمانی، مهدی طهرانچی، فریدون عباسی و…

شاید هنوز لیست شهادت شهدای دهه اول انقلاب و به ویژه شهدای سالهای ۶۰ و ۶۱ سنگین‌ترین حادثه برای انقلاب اسلامی محسوب شود. افرادی که ستونهای نظام نوپای اسلامی بودند و تصور می‌شد بدون آنها و در شرایط جنگ، بدون شک این کشور ادامه نخواهد داد و در جنگ شکست خواهد خورد و نظام سیاسی نیز فروخواهت ریخت.

اما از آن روزها چهار دهه گذشته است. جمهوری اسلامی ایران چهار دهه باتجربه‌تر شده است. به جای حدود صد شخصیتی که در طول این چهل سال با جایگاه رهبری تا ریاست جمهوری و رییس ستاد کل نیروهای مسلح و …که به عنوان شهید تقدیم وطن کرده است، صدها انسان دیگر تربیت کرده است.

شاید در دهه شصت تصور نمی‌شد که افرادی بتوانند جای بهشتی و مطهری و رجایی و چمران و…را پر کنند اما شخصیت‌هایی مانند سلیمانی و رییسی و لاریجانی و حاجی‌زاده ظهور کردند و جای آنها را نه تنها پر کردند، بلکه در افقی بالاتری و شاید موفق‌تر از آن چهره‌ها عمل کردند.

پس این انقلاب واقعا متوقف بر افراد و چهره‌ها و شخصیت‌ها نیست.
اساسا این افراد عادی در کوره انقلاب و قبول مسئولیت در جمهوری اسلامی ایران است که رشد می‌کنند و به چهره تبدیل می‌شوند که دشمن برای شهادت آنها برنامه‌ریزی می‌کند!

لازم است بیش از شخصیت‌هایی که به شهادت رسیدند به خود پدیده جمهوری اسلامی ایران توجه کنیم و آن را پاس بداریم. این سازه سیاسی اجتماعی ایرانی اسلامی که با همراهی عمیق ملت ایران متولد شده و زنده مانده است، قدرت این را دارد که از از افراد معمولی، شهید می‌سازد.

مهم‌ترین نکته و با اهمیت‌تر از شهادت این سربازان وطن، مردمی هستند که به نحو حیرت‌انگیزی در این روزهای گذشته از جنگ رمضان در کنار سلحشوران نظامی خود که در میدان جنگیده‌اند، در خیابان بوده و حافظ دارایی خود یعنی جمهوری اسلامی ایران بوده‌اند.
اگر این نظام واقعا بر جمهوریت استوار است و هنوز اسلام و ایران دو رکن اساسی آن هستند، پس نباید نگران بود. خدا این مردم را یاری خواهد کرد و این تجمیع اراده الهی و اراده مردم کار خود را خواهد کرد و چیزی ورای این دارایی وجود ندارد و سنن الهی نیز بر همین تاکید دارند.

یکی از راهبردهای دشمن همواره حذف شخصیت‌های اصلی سیاسی، نظامی، علمی بوده است و این اتفاق جدیدی نیست و حتی باید گفت که این راهبرد در جنگ اخیر، ترسناک‌تر و سهمگین‌تر از دهه شصت هم نیست. اگر قرار بود جمهوری اسلامی ایران از طریق این راهبرد فرو‌ بریزد، باید در آن سالها رخ می‌داد، نه حالا که چهار دهه باتجربه‌تر و مستحکم‌تر شده است…