– گرت زین بد آید گناه من است
چنین است و آیین و راه من است

-یک مبارز واقعی هدف ها و تاکتیک های خود را در تراز منافع ملی انتخاب می کند.

آن چه در صحنه سیاست ایران در سال‌های اخیر کمیاب شده، سیاست مدار ملی و کنش سیاسی در سطح ملی است.
از دل این کمیابی است که افول صحنه سیاست ظاهر شده و سیاست را از یک سو به عرصه افشاگری‌های زرد و بگومگوهای چاله میدانی و از سوی دیگر کنش های سیاسی ضعیف، سطحی و نازل تقلیل داده است. در نتیجه به جای آن که میدان سیاسی موتور محرک اصلاح رفتارهای سیاسی جامعه باشد، تبدیل به میدانی شده است که به اصطلاح عامیانه پدر و مادر ندارد.
دکتر علی لاریجانی دیروز و شهید لاریجانی امروز از نسل سیاست‌مدارانی بود که دغدغه سیاست‌ورزی ملی داشت و همین دغدغه بود که باعث شد او از دوره ای که سیاست در ایران پس از انقلاب به عرصه جنگ و جدال‌های سیاسی تبدیل شد، برای خود وظیفه‌ای ملی در صحنه سیاست ایران تعریف کند و جفاهای زیادی نیز در این راه تحمل کند.
آن گونه که خود نوشته است:
«بنده در صحنه عمل یک فرد کم تحمل و کم صبر نبوده ام، همگان شاهدند که در طول این سال‌ها در میان طوفان‌های سیاسی، اجتماعی حرکت کرده‌ام و در هر مقطعی با سعه صدر توجهم به انجام وظیفه ملی بوده است. حرف‌های ناروا زیاد شنیدم، در حرم مطهر کریمه اهل بیت حضرت معصومه، در یوم الله ۲۲بهمن، مورد سخت‌ترین و توهین‌آمیزترین هجمه‌ها قرار گرفتم، اما هرگز لب به شکایت نگشودم و هیچ کس هم این نابسامانی و آشفتگی را پیگیری موثر نکرد و گلایه‌ای هم نداشته و ندارم زیرا آنجا عرصه سیاسی و محل کشمکش بود ولو آن که رفتارها غیراخلاقی بود بالاخره جای تحمل داشت.»
بازخوانی سلوک و‌ مش سیاسی او در سیاست‌ورزی یکی از راه‌های روشن نگهداشتن چراغ سیاست‌ورزی ملی است. آنچه در این مجال به اجمال گفته می‌شود چند مورد مهم و از باب نمونه است که استنباط از کنش‌های سیاسی آن شهید است.

۱-*داشتن طرح کلان نظری از غایت حکمرانی.*
کسی می‌تواند در سطح ملی سیاست‌ورزی کند که طرح کلانی از سیاست در ذهن داشته باشد و توانسته باشد در عرصه سیاست از صرف قدرت‌طلبی (شخصی و گروهی) اندکی فاصله بگیرد. برای علی لاریجانی طرح کلان حکمرانی روشن بود آنگونه که بارها گفته و نوشته بود:
«مقصود از حکمرانی توسعه متوازنی است که همه مردم بتوانند در آن به رشد فطری خود برسند.(که عدالت اجتماعی مورد نظر حکمای اسلامی نیز چنین امری است.) این توسعه بدون حضور فعال و واقعی مردم در تمامی عرصه‌ها ممکن نیست، چون رشد فطری در شکوفایی استعدادهاست و استعدادها وقتی شکوفا می‌شوند که خود افراد در انجام امور، فعال باشند.»

۲-*داشتن نظریه ای روشن درباره دولت.*
ذیل طرح کلان از غایت و مقصود حکمرانی است که ذهنیت سیاستمدار ملی درباره دولت نیز مشخص می‌شود.مساله درست بودن محتوی دیدگاه نیست. در محتوا و مضمون هر یک از این بندها ممکن است میان چهره‌های سیاسی ملی اختلاف نظر باشد و بر هر دیدگاهی نقدی وارد باشد، بلکه مساله ضرورت داشتن نگاه روشن و شفاف در خصوص این موارد است. شهید لاریجانی در همان جا و در ادامه توضیح درک خود از حکمرانی می‌نویسند:
«یعنی در حوزه‌های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، علمی و اجتماعی بدون حضور واقعی مردم و رقابت همگانی نه عدالت اسلامی محقق می‌شود نه توسعه و پیشرفت اسلامی. بر این اساس، اصل بر عدم دخالت حکومت در این عرصه‌هاست. مگر این که رشد یک استعداد مانع رشد سایر استعدادها شود.»

۳-*وفاداری عملی به فهم و اصول شخصی.*
سیاست‌مدار ملی حزب باد نیست. برای خوشایند دیگران سخن نمی‌گوید و رفتار نمی کند و برای به دست آوردن آرا، خود را به هر رنگی در نمی‌آورد. در نتیجه ممکن است آماج حمله افراطی‌های هر دو سوی ماجرا قرار گیرد. یک روز شعار سیمای او تعطیل باید گردد بشنود و روز دیگری مهر نماز نصیبش شود. در چنین لحظه‌ای است که او باید به صراحت و شجاعت سخن بگوید و از اصول خویش دفاع کند.

موارد زیر نمونه‌های از این جنس موضع‌گیری‌های عملی شهید لاریجانی در قامت یک شخصیت سیاسی است که هدف‌ها و تاکتیک‌های خود را در تراز منافع ملی انتخاب کرده است.

الف- مرزگذاری صریح و روشن با دشمن
در نامه به شورای نگهبان: با تاکید بر جایگاه رفیع شورای نگهبان در نظام … مرزبندی این جانب با دشمنان انقلاب و ایران کاملا روشن است.

ب- تاکید بر معنای درست انقلابی بودن
همان: انقلابی بودن را بر مبنای افکار بزرگان صدر انقلاب نظیر شهید مطهری قبول دارم به این جهت بود که آنها دچار ریاکاری نشدند و حاق دین را با عقلانیت کشف کردند.

ج- افتخار به کمک به چهره‌های سیاسی برای تایید صلاحیت
همان: این جزو افتخارات بنده است که به کسانی که ظلم شده بود کمک کنم.

د- مرزگذاری با توهین به بزرگان دینی و سیاسی
-بنده به صراحت اعلام می کنم …با این اعمال مخالفم.