چرا نباید آقای رئیس جمهور به سخنگوی جان فدا مبدّل شود؟

🖋مهدی افراز

۲ خرداد ۷۶ لحظه‌ای بود که جریان غرب‌گرا در آن خود را مردم تلقّی کرد و این گزاره را به انگاره‌ای عمومی و در نتیجه مهم‌ترین دارایی خود برای آینده تبدیل نمود. عدد رأی دهندگان به محمد خاتمی به سرمایه نمادینی تبدیل شد که از آن مقطع تا امروز به پیش فرضی برای خوانش خواست، مطالبه و اراده عموم مردم مبدّل گشته است.

این فرآیند، آن چنان با هنرمندی و قدرت و استمرار طی شد که در ناخودآگاه جامعه و بین الاذهان تصمیم سازان و سیاست گذاران جمهوری اسلامی به پیش فرضی قطعی برای قضاوت در مورد توصیف و تحلیل جامعه ایران تبدیل شد و حتّی موقعیت‌های نقض دیگری همچون ۲۲ خرداد ۸۸ هم نتوانست در آن خللی ایجاد نماید.

از آن موقف تا کنون، اراده انقلابی به یک جریان حداقلی تقلیل یافت که آینده ایران را به گروگان گرفته و خود را با بهره گیری از ابزارهای سختِ حکمرانی بر اکثریت مسلط ساخته است.

امّا برای نخستین بار، این ۶۰ شب و روز گذشته است که این کلان روایت را کاملاً ابطال ساخته و برای همگان مسجّل شده که در شرایطی که همه آن ابزارها و بندهای ادعایی کنار رفته، این عموم و توده مردم اند که در حال دفاع از موجودیت و شخصیت خودشان هستند و این هویت همان حقیقت انقلاب اسلامی است.

فوری‌ ترین و حیاتی ترین اقدامی که عاقله انقلابی باید برای تحولات آینده کشور رقم بزند، صورت‌بندی از این مردم و تثبیت این واقعیت به ذهنیت همگانی است. حقیقت انقلاب اسلامی همین مردم، جامعه و حوزه عمومی است و تماماً تاروپود وجودی ملّت ایران است که آرمان ها، شعائر و اهداف انقلاب اسلامی را هستی بخشیده و از آن حراست می‌کند. از این به بعد همین تصویر باید در همه آنات سیاست‌گذاری و لحظات تصمیم‌گیری در کشور حاضر باشد‌.

تمامی ظرائف و دقائقی‌ که در حال حضور در آن هستیم می‌باید با هوشمندی معنابخشی شده، به نحو جامعی روایت پردازی گردد و برای ماه‌ها بخش بزرگی از تولیدات رسانه‌ای برای تصویرسازی و بازنمایی نقطه به نقطه از این حقیقت مبارزه کند و اجازه بازسازی روایت‌های کهنه و مخدوش گذشته را ندهد و این چنین تصویر بدیعی از مردم در ادراک جمعی ایرانیان متولّد نماید.

یکی از مهم‌ترین ارکان این رخداد شناختی، شکل‌گیری این تصویر از مردم در افق پیروزی و فتح است. تجربه‌ای که واجد حقانیت باشد ولی با دستاورد روشن و فاتحانه همراه نشده باشد جذابیّت مرور در ذاکره ایرانی را ندارد.

پویشی همچون جان فدا با ابزار کمّی سازی به واقعیت های خیابان و درونیات ملّت ایران معنابخشی کرده است امّا این دارایی در نقطه‌ای است که می‌باید با هوشمندی به این خواست کمّی شده تفصیل کیفی بدهد و به صورت جزئی خودش را و غیریت‌اش را توصیف کند تا بتواند به این ترسیم جدید از اراده ایران کمک برساند و آن را به عنوان سرمایه‌ای نمادین برای دوران جدید انقلاب در دسترس قرار بدهد.

رئیس جمهور محترم در دو نوبت برای سرمایه جان فدا دستور کار مشخص کرده‌اند و هر دو نوبت هم بهره گیری از این ظرفیت برای جبران خسارت‌های جنگ در حوزه انرژی بوده است. فارغ از اخلال‌های مدیریتی که این نوع ورودهای آتش به اختیار برای یک پویش ایجاد می‌کند، تعیین مأموریت هایی که بازسازی کننده تصویر جنگ در فریم خسارت‌ها، کمبودها و ناترازی‌ها باشد به شدت مضر و ساخت دهنده به روایت شکست از این نبرد تاریخی بوده و مانعی برای کنار انداختن تصاویر گذشته و عاملی برای کمرنگ ساختنِ تصویری نوین از واقعیت های ملّت ایران است.