🖋 مهدی مجاهد

تنگه هرمز امروز دیگر فقط یک آبراه بین‌المللی نیست. این نقطه، مرز تعیین‌کننده نظم نوین جهانی و خط مقدم نبردی است که سرنوشت تحریم‌ها، تجارت جهانی و جایگاه ایران را برای دهه‌های آینده رقم خواهد زد.
برخی گمان می‌کنند اگر ایران مدیریت خود را رها کند، وضعیت به دوران پیش از جنگ بازمی‌گردد، یا برعکس، چون ایران همواره بصورت بالقوه حق مدیریت تنگه را داشته، پس این قدرت هرگز از دست نخواهد رفت. هر دو تصور اشتباه محض است.

*مدیریت ایران یعنی خنثی‌سازی کامل تحریم‌ها*

اگر ایران موفق شود مدیریت تنگه را به فعلیت برساند، نه فقط یک پیروزی نظامی، بلکه یک انقلاب اقتصادی رخ می‌دهد. هر کشتی از هر کشوری برای عبور از تنگه ناگزیر به یک مراوده مالی با ایران خواهد بود؛ حق عبور، بیمه، سوخت‌رسانی یا هر خدمات دریایی دیگر. همین الزام ساده، رژیم تحریم‌های ثانویه آمریکا را عملاً غیرقابل اجرا می‌کند.

اگر یک کشور اروپایی یا آسیایی بخواهد کشتی‌اش از تنگه عبور کند، باید با ایران معامله مالی انجام دهد. لذا تجارت ایران با همه کشورهای جهان برای آمریکا غیرقابل کنترل و رژیم تحریم‌های چهل‌ساله نه تضعیف، بلکه عملاً فرو می‌ریزد.

*از تنگه هرمز تا تنگه ترامپ!*

*از سوی دیگر، اگر ایران از حق مدیریت خود بر تنگه هرمز بگذرد، شرایط قطعاً به قبل از جنگ رمضان باز نخواهد گشت؛ بلکه آمریکا با ادعاهایی نظیر «تهدید بودن ایران برای اقتصاد جهانی» و «لزوم تامین امنیت خلیج‌فارس»، حضور و سلطه مدیریتی خود را بر تنگه هرمز تثبیت خواهد کرد و این برای ایران یعنی پذیرش محاصره دریایی دائمی و ارتقای رژیم ظالمانه تحریم‌های اقتصادی از حالت نرم‌افزاری به سخت‌افزاری و میدانی.*

لذا شعار «تنگه ترامپ» برآمده از نوع نگاه آمریکایی‌ها به میدان است و عملاً دنبال جایگزینی سلطه آمریکا به جای مدیریت ایران هستند و نباید این نامگذاری از سوی رئیس جمهور احمق آمریکا را صرفاً یک اقدام نمادین و مضحک تلقی کرد.

اگر ایران از اعمال این حق مسلم خود تنازل کند، برای بازپس‌گیری مدیریت، هزینه‌ای غیرقابل تصور و چندین برابر بیشتر از امروز پرداخت خواهد کرد. واشنگتن به سرعت جایگزین تهران می‌شود و بازگشت به وضع سابق، آرزویی محال خواهد بود.فاصله بین «داشتن حق در کاغذ» و «اعمال قدرت در میدان» فاصله‌ای مرگبار است. امروز این فاصله باید پر شود، وگرنه آمریکا آن را به نفع خود پر می‌کند.

*مدیریت تنگه هرمز؛ حق انتخاب یا الزام تاریخی*

امروز ایران بر سر یک دوراهی تاریخی قرار دارد. مسیر عزت: تثبیت مدیریت ایران بر تنگه هرمز، خنثی‌سازی تحریم‌ها، شکوفایی اقتصادی، خروج از بن‌بست هسته‌ای و منطقه‌ای، و ورود به مرحله‌ای مشابهت‌ناپذیر در چهل سال اخیر.
مسیر دوم: واگذاری مدیریت به آمریکا، ارتقای تحریم‌ها از نرم‌افزاری به سخت‌افزاری (محاصره دریایی)، بن‌بست مطلق و افول تدریجی ایران در تمام حوزه‌ها.
تأثیر این نبرد مستقیماً بر سفره مردم و آینده شغلی و رفاه آنان ظاهر می‌شود. ایران چه در حالت پیروزی (شکوفایی بی‌سابقه) و چه در حالت رهاسازی تنگه هرمز (محاصره کامل) روزهایی را تجربه خواهد کرد که مشابه آن دیده نشده است.

*لذا امروز اعمال مدیریت بر تنگه دیگر صرفاً یک انتخاب نیست بلکه یک الزام تاریخی است و این همان منطق تاکیدهای مکرر رهبر معظم و حکیم انقلاب اسلامی بر رقم خوردن «فصل نوین خلیج فارس و تنگه هرمز» است.*