تاریخ کهن ایران زمین، همواره شاهد مردان بزرگی بوده است که برای اعتلای این سرزمین تلاش کرده و نام خود را در فهرست وطن‌دوستان و وطن‌سازان جاودانه کرده‌اند. از کوروش و داریوش تا شاه عباس کبیر و امیر کبیر. اما در روزگار حاضر، نامی دیگر به این فهرست افزوده شده است؛ نامی با پیشوند “شهید” و با صفت “عالم” و “پارسا”. مردی که تمام وجود خود را برای تقویت ایران عزیز وقف کرده و در نهایت جانش را فدای این آرمان کرد. شهید سید علی خامنه‌ای را می‌توان امام شهیدان راه ایران قوی نامید.

رهبر شهید انقلاب بود که این مفهوم را در سخنرانی‌های خود به جامعه ایران معرفی کرد و خود نیز تمامی داشته‌هایش را در راه تحقق آن نهاد.

تمام آبرو و اعتبار خود را برای تقویت و توسعه توان تولیدی داخلی صرف کرد. حتی با وجود جفای بسیاری که از این علاقه و رویکرد سوءاستفاده کرده و به مردم، مصرف‌کنندگان و ایده‌ی تقویت توان تولیدی ظلم روا داشتند، باز هم از این مسیر و رویکرد صحیح دست نکشید. بی‌گمان، هر آنچه که از توان تولیدی جامعه ایران باقی مانده، مرهون و مدیون شخص اوست؛ وگرنه سیاست‌بازی‌های برخی سیاستمداران، جامعه را چنان در مصرف‌گرایی با کالاهای غربی یا شرقی غرق می‌کرد که امروز ایران تبدیل به یک جامعه مصرفی تمام‌عیار می‌شد.

پیشرفت‌های علمی در همه زمینه‌ها مرهون حمایت‌های همیشگی اوست. از سلول‌های بنیادی و نانو فناوری گرفته تا پزشکی و حتی عرصه‌های شعر، ادب و هنر. هر آنچه که از توان تولیدی هنری، ادبی و علمی در جامعه وجود دارد، نشانی از او در خود دارد. دغدغه‌ی همیشگی او برای حمایت از نخبگان و جوانان، اگرچه با کارشکنی‌های مداوم روبه‌رو بود، اما مهم‌ترین روزنه برای چرخش نخبگان و میدان دادن به جوانان، در نهایت به دست او بود.

توسعه زیرساخت‌های کشور، از شبکه‌های برق، گاز، تلفن، آب آشامیدنی و دولت الکترونیک، با جهت‌گیری عدالت‌گرایی و محرومیت‌زدایی، چه از طریق سفرهای استانی شخصی و چه با توصیه به دولت‌ها، با رهبری او پیش رفت.
دریغ و افسوس که تورم‌های متوالی اقتصادی و وضعیت بیمار اقتصاد ایران اجازه نداد مردم طعم این خدمات را بدون رنج گرانی بچشند؛ اما همه این شبکه‌های عظیم زیرساختی همچنان برای قوی‌تر شدن ایران باقی ماند و یادگاری ماندگار از تلاش‌های او در تاریخ کشور است.

عرصه سیاست داخلی بر مدار حفظ جمهوریت و اسلامیت نظام، خطیرترین و پرچالش‌ترین ماموریت ایشان بود. زمانی که شهید شد، هم صندوق آرا بر پا بود (با تمام موانع و چالش‌هایش) و هم اسلام به عنوان راهنمای نظم عمومی. این عرصه، صحنه‌ای پر از تضادها و تعارض‌های اجتماعی شدید بود که جامعه ایران را دچار دو قطبی‌ها و تنش‌های عمیق کرد. گذار از این بحران‌ها و حفظ تعادل‌های اجتماعی به نظر بسیاری غیرممکن و ناشدنی می‌آمد. اما هم تدابیر حیاتش و هم خون شهادتش، عاملی شد برای بقای جامعه ایران و جلوگیری از سقوط آن به جنگ داخلی.

علی‌رغم تلاش‌های گسترده دستگاه تبلیغاتی دشمنان و مخالفان او برای دمیدن در بوق سلطنت‌طلبی، ایران امروز جامعه‌ای ساختاری، نهادی، قانونی و مدنی است که بیش از هر دوره‌ای در تاریخ، به مشارکت عمومی و خواست مردم توجه دارد. این تحولات نشان‌دهنده‌ی رشد و بلوغ اجتماعی و سیاسی است که در سایه‌ همت و راهبری او شکل گرفته و روز به روز تقویت می‌شود.

فهم بنیادین شهید از توسعه حقیقی و پایدار بر استقلال کشور از بیگانگان استوار بود. بر همین اساس، نه کشور را تحت الحمایه روس‌ها و چینی‌ها قرار داد و نه تسلیم آمریکایی‌ها شد. در نگاه او، توسعه با تکیه بر بیگانگان به دست نمی‌آید و حتی اگر توسعه‌ای ظاهری ایجاد شود، پایدار نخواهد بود. بنابراین، او راه توسعه را در تکیه بر توان داخلی جستجو کرد و تمام توان خود را برای توانمندسازی کشور و تقویت زیرساخت‌های داخلی به کار گرفت، به گونه‌ای که حتی به کارگیری مربیان داخلی در ورزش را نیز توصیه کرد.

رهبر شهید انقلاب جان خود را پای اعتقادش گذاشت و هیچگاه از اصولش برای قوی کردن ایران کوتاه نیامد.

حالا نامش در صدر فهرست همه ایران‌دوستان می‌درخشد و در تاریخ جاودانه شده است. در آخرین گام نیز در میدان جنگ ماند و شهید شد تا اصل فرماندهی‌اش که همیشه می‌گفت «بیایید، نه دستور بدهید بروید»، با شهادتش در تاریخ ثبت شود.