جبهه مردمی انقلاب در طول این سال‌ها با اتکا بر سرزندگی و پویایی و پشتوانه معرفتی‌اش، از تعارض‌ها و دوگانه‌های گوناگونی عبور کرده است. مثلا چند سالی زمان نیاز بود تا مساله «سرگرمی» به رسمیت شناخته شود و از آن در برنامه‌های مذهبی و انقلابی استفاده شود. موسیقی و ورزش را جدی بگیریم و محفل و معلی و نماهنگ بسازیم.
سال‌ها زمان برد تا مساله «ملیت» را در مقابل دیانت قرار ندهیم و از هویت جمعی و تاریخی خودمان دفاع کنیم، در هیات‌ها و مساجد هم از ایران بگوییم و برای حفظ وطن شعار بدهیم.
سال‌ها زمان نیاز بود تا جنگ و جهاد را آرمانی خلاف خانه و زندگی ندانیم و «رزم و بزم» را در کنار هم جدی بگیریم.
جریان انقلاب زنده است و ویژگی موجود زنده در دیدن و شنیدن و آموختن است. از این روزهای سخت و به یادماندنی نیز بیاموزیم:

۱. *عبور از دوگانه مردم-مسئولین*
این جمله که «مردم ما مردم خوبی هستند» نه تنها قابل پذیرش است، بلکه به آن ایمان داریم. ولی چه بسیار که خوب بودن مردم را برای اثبات خوب نبودن مسئولان به کار برده‌ایم. قدر این مردم را بدانید، یعنی اینکه قدر مردم را نمی‌دانید. فراموش نکنیم که ما با نظامی مواجه هستیم که اولا مسئولان آن از دل همین خانه‌ها و محله‌های مردم، به مسئولیت رسیده‌اند. ثانیا این نظام چند دهه است که با خون شهیدان از جمله خون مسئولان صف اولی شناخته شده است. از بهشتی و مطهری و رجائی و چمران و قرنی و آیت گرفته تا سلیمانی و رئیسی و رشید و طهرانچی و شمخانی و لاریجانی. آنقدر مسئول شهید داده‌ایم که آمار از دست داده‌ایم!
پیشنهاد: از مسئولان مطالبه کنیم، به نقد مسئولان ادامه دهیم، ولی بی‌محابا درباره دین و دنیای آن ها نظر ندهیم! از مفاهیمی مانند نفاق، سقیفه، نفوذی، اشرافیت، سازشگر و… برای تحلیل استفاده کنیم ولی به راحتی و با ظن و گمان این مفاهیم را خرج مسئولان این کشور نکنیم. بدانیم که مسئولان این انقلاب تبار شهدایی داشته‌اند و دارند.

۲. *عبور از دوگانه خلوص-انسجام *
صورتی هستیم یا قرمز؟ اهل تسامح و مداراییم یا امر به معروف و نهی از منکر؟ انسجام ملی مهمتر است یا خلوص مذهبی؟ مساله حجاب و انتخابات هم که این دوگانه را داغ‌تر و حیثیتی‌تر کرد. این روزها متوجه مسائل مشترکی می‌شویم که ذیل آن‌ها می‌توان شباهت داشت ضمن تفاوت، وحدت داشت ضمن کثرت. این الگوی وحدت در کثرت چه اشکالی دارد که در خودمان نهادینه نکنیم؟ دو شریک، دو برادر، دو همسفر با همدیگر تفاوت‌ها دارند و درباره آن بحث و حتی جدل می‌کنند، ولی رفیق و هم‌سرنوشت‌اند. آنقدر شادی‌ها و غصه‌ها و خاطره‌های مشترک داریم که تفاوت‌ها ما رو از هم دور نکند؛ که روی بر همدیگر ترش نکنیم.
پیشنهاد: بر ارزش‌های خود محکم بایستیم و تسامح نکنیم، در بیان ارزش‌هایمان صراحت و صداقت داشته باشیم. ولی مراقبت کنیم که صراحت ما دیگران را از ارزش‌های ما دورتر نکند، امر والاتر را فدا نکند، فاصله ها را بیشتر نکند. اگر اکنون یک قدم جلو آمده است با سخن بی موقع من، دو قدم برنگردد. تمرین وحدت در کثرت، مشق این شب‌های ما می‌تواند باشد.

۳. *عبور از دوگانه‌های جنسیتی و نسلی*
اگر هم گاهی مردان ما به دنبال پهباد به آسمان نگاه می‌کنند و احتیاط می‌کنند و گاهی هم خسته‌ی راه و کار، دل به خیابان نمی‌دهند، ولی این زنان و دختران‌اند که ذره‌ای تردید در دل‌هایشان و ذره‌ای سستی در قدم‌هایشان راه ندارد. عجبا از این همه ایمان، شور، اراده! شاید هم از اول انقلاب همیشه آن‌ها بودند که به کالبد سرد و خشک میدان، روح و گرما می‌دمیدند، ولی این بار به روشنی دیده شد. این یافته را برای همیشه ثبت کنیم که قدرت بانوان این سرزمین فراتر از انگاره‌های ذهنی و رسوب‌‌گرفته ماست. در این شب‌ها، از رجزهای نوجوانان هم شگفت‌زده شدیم. این چشم‌های تیز و کلمات نافذ در این سن و سال! هیجان‌زدگی در کار نیست، آن‌ها همین قدر بزرگ‌اند که نشان می‌دهند.
پیشنهاد: نیازی نیست تصمیمات و عملیات‌ها در بخش مردان باشد و آن باقی مانده کار که عمدتا پشتیبانی در خانه و حسینیه است سهم زنان. نیازی نیست تاریخ انقلاب را مردانه روایت کنیم و کنارش برای خالی نبودن عریضه از مختصر فعالیت زنان هم بگوییم. متوجه باشیم که زنان ایران، آنان که در هوای این انقلاب نفس کشیده‌اند، در میانه میدان‌اند، و بلکه پیشروتر از همگان.

#عقلانیت_انقلابی
#ملت_ایران
#جبهه_مردمی

➕ @esharat_57