دلیل این‌همه توحش دیاسپورای ایرانی چیست؟

یکی از شگفت‌ترین پدیده‌های اجتماعی که در وقایع جنگ اخیر هم خود را نمایان‌تر کرده، توحش و بدکرداری دیاسپورای ایرانی است؛ چیزی که حیرت بسیاری از مردم کشورهای دیگر را هم برانگیخته و باعث تعجب جهانیان از تجمعات آن‌ها در حمایت از حمله به وطن خود شده است. در تحلیل این مسئله می‌‌شود به ادلۀ چندی اشاره کرد، اما باید مهم‌ترین و چه بسا ریشۀ همۀ آن‌ها را در یک دلیل روشن روانی جست.

همانا امر مهاجرت به دلیل مشکلات مهاجر در موطن خود یا جستجوی فرصت‌ها و موقعیت‌های بهتر در مقصد سفر، مسئلۀ تازه‌ای نیست. از اول تاریخ با انسان بوده و در همه‌جای جهان نیز وجود دارد. انسان ایرانی هم از گذشته‌های دور، به قصد تجارت یا کسب علم یا هر مقصود دیگری همواره در حال سفر به گوشه‌وکنار دنیا بوده است. چنان‌‌‌که می‌توان به استناد شواهد تاریخی سهم مهمی از گسترش فرهنگ‌ها و توسعۀ تمدن‌ها را در دوره‌های پیشین از آن ایرانی‌ها دانست.

اما آنچه این سال‌ها دیده می‌شود، حقیقتاً یک پدیدۀ عجیب و بی‌سابقه است. این‌که جمعیت متمرکزی از مهاجران در کشور میزبان خود گرد هم آیند و خواهان حملۀ دشمنان به وطن خویش و نابودی آن شوند، چیز ساده‌ای نیست. به‌راستی چنین انگیزۀ اهرمنی و نابخردانه‌ای از کجا حاصل می‌شود؟ به گمان این قلم، در کنار همۀ ادله‌ای که می‌شود برای چنین خیانتی برشمرد، دلیل اصلی در نفرت انباشته در قلب و ذهن این مهاجران نهفته است. به‌راستی چه چیزی جز شعله‌های یک خشم خردسوز و دیوانه‌وار می‌تواند کسی را وادار به تلاش برای دعوت از بیگانگان برای تجاوز به مام وطن خویش سازد؟

ولی این خشم اهرمنی که نمی‌شود حتی در پس رقص و پایکوبی‌ها و باده‌گساری‌های سرمستانۀ تجمعات هم پنهانش کرد، از کجا نشئت می‌گیرد؟ مگر این‌همه مهاجر ناراضی از سرزمین و دیار خویش در گوشه و کنار جهان، بدون هیاهو مشغول زندگی و کار خود نیستند و با اعراض از وطن پیشین سرسختانه برای پیشرفت مادی بیشتر در خانۀ جدید تلاش نمی‌کنند؟ پس دلیل ناآرامی‌های‌ مسخ‌شده و اهرمنی دیاسپورای ایران چیست؟ مسئله در خودفریبی و خیانت این دست از مهاجران، در وهلۀ نخست به خویشتن است. همانا آن‌ها پیش از خیانت به وطنشان، به خودشان خیانت کرده‌اند.

چراکه عمدۀ این افراد، کسانی هستند که به‌رغم داشتن موقعیت به‌نسبت مناسب در ایران، تحت تأثیر تبلیغات منفی رسانه‌ای و دروغ‌پراکنی‌های پروپاگاندایی که علیه جمهوری اسلامی در جریان است، دچار توهم ویرانه‌پنداری کشور خود و اتوپیاانگاری کشورهای غربی شده‌اند و پس از تحمل رنج‌ها و مشقت‌ها و خسارات فراوان برای مهاجرت، یک‌باره واقعیت سخت و بی‌رحم زندگی در بیرون از خانه را دریافته‌اند. بعد از آنکه پل‌های پشت سرشان را خراب کرده‌اند و در خانۀ جدید اقامت گزیده‌اند و از پس غبار هیاهوهای رسانه‌ای سربرآورده‌اند، تازه دیده‌اند که چه چیزی را از دست داده‌اند و کجا را رها کرده‌اند و اکنون با چه شرایطی روبرو هستند؟ چه بسیار افراد متمول و متمکن و محتشمی که صاحب کسب و کار و اعتبارهای اجتماعی و اقتصادی درخوری بوده‌اند و اکنون برای بقا در این مدینۀ موهوم فاضله، ناگزیر از اختیار مشاغلی پست و دور از شأن پیشین خویش‌ شده‌اند.

حالا نه راه پس دارند و نه راه پیش. نه می‌توانند سرافکنده به خانه بازگردند و نه تحمل چنین زندگی خفت‌بار و دشواری را دارند. اکنون چه می‌توانند بکنند؟ سر دادن فریاد! اما نه بر سر خود. بر سر آنکه می‌خواهند او را مقصر اصلی این خودفریبی و خیانت معرفی کنند. پس با خیانتی بزرگ‌تر به وطن، در صدد التیام آلام خیانت به خویشتن برمی‌آیند. به خیابان گسیل می‌شوند و راهپیمایی می‌کنند و شعار می‌دهند و می‌‌خواهند که دشمنان به خاکشان حمله کنند. به جایی که از روی جهالت و فریفتگی خود را از آن محروم ساخته‌اند و اکنون چشم دیدن برخورداری دیگران را از آن ندارند. آبادانی و امنیت آن را برنمی‌تابند. از روی کینه و حسد،‌ راضی به خوشبختی هم‌وطنان نافریفتۀ‌ دیگر خویش نیستند. از این روست که با فروختن روح خود به شیطان، خود بدل به جماعت جن‌زده‌ای می‌شوند که تاریخ نظیر آن را به یاد ندارد؛ کسانی که با وقاحت و دیوسیرتی خواهان تعدی شیاطین به مام وطن خویش‌اند.