مشکل آقای ظریف نیست مساله “پارادایم ظریف” است.

برخلاف آنچه آقای ظریف نگاشته است دوگانه اصلی دوگانه امنیت و رفاه یا امنیت و توسعه نیست چرا که اساسا بودجه دفاعی ایران به نسبت بودجه دفاعی کشورهای منطقه از اسقاطیل و ترکیه تا عربستان و امارات بسیار ناچیز است و میراث گرانقدر طهرانی مقدم و حاجی زاده توسعه نوعی راهبرد دفاعی بوده است که با کمترین هزینه، موثرترین آفند و پدافند را در برابر گرانترین سلاح‌های جهان پیش ببرد.

در واقع دوگانه اصلی دوگانه پارادایم‌های لیبرال و واقع‌گرایی در روابط بین الملل است.
پاردایم لیبرال که آقای ظریف در آن چارچوب تنفس می‌کند گمان می‌کند روابط و حقوق و نهادهای بین الملل بر اساس یک نظم طبیعی و عادلانه تنظیم شده‌اند که در آن نیاز متقابل کشورها و نظارت نهادهای بین المللی ضامن نظم است و این قواعد و نهادها می‌توانند از این نظم و از کشورهای ضعیف‌تر محافظت کنند پس دیپلماسی سیاسی مهمترین ابزار کشورهای ضعیف است و خیلی نیازی به هزینه‌کردهای دفاعی نیست.
در مقابل پاردایم “واقع گرایی” در روابط بین الملل معتقد است اساسا نظم عادلانه‌ و طبیعی وجود ندارد و نهادها و روابط و حقوق بین الملل بر اساس زور و قدرت تنظیم شده‌اند و هر وقت منافع دولت‌های زورمند اقتضا کند همه قواعد و روابط را تعلیق می‌کنند و از این رو بازدارندگی نظامی و ائتلاف‌های نظامی از مهمترین راهبردهاست.

مشکل اینجاست که دیدگاه روشنفکران لیبرال ایرانی از مشروطه تا ظریف به پارادایم لیبرال نزدیک‌تر بوده است در حالیکه به نظرم حتی اگر تجربه‌های اخیر چون معاهده الجزایر و ۵۹۸ و پیمان سعد آباد و برجام و…. را در نظر نگیریم، لا اقل با تجربه این دو تهاجم اخیر امریکوصهیونی به ایران در وسط مذاکرات و سکوت و عدم محکومیت تجاوز توسط نهادهای بین المللی از شورای امنیت تا آژانس بین المللی انرژی اتمی تا یونسکو و سازمان بهداشت جهانی نشان می‌دهد برخلاف خوشبینی‌های لیبرال اساسا ما در جهان پارادایم دوم زیست می‌کنیم و چه خوب که رهبر شهید و مدیران نظامی ما به جای گرفتار شدن در دوگانه‌های امنیت-رفاه، ادوات لازم برای دفاع حداقلی از کشور و مردم را توسعه داده‌اند و دشمن را ناکام گذاشته‌اند.